ହରିହର ତ୍ରିପାଠୀ
“ମୋବାଇଲ୍ ସ୍କ୍ରିନ୍ର ଚମକ ପଛରେ ହଜିଯାଇଥିବା ଆଜିର ଯୁବପିଢି କ’ଣ ସତରେ ସମ୍ବେଦନହୀନ, ନା ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ଏକ ନୂଆ ରୂପ ନେଇ ବିଶ୍ୱ ପରିବର୍ତ୍ତନର ଅପେକ୍ଷାରେ ଅଛି?”
ବିଗତ କିଛି ଦଶନ୍ଧି ମଧ୍ୟରେ ପୃଥିବୀର ରୂପରେଖ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳି ଯାଇଛି। ବିଜ୍ଞାନ ଓ ବୈଷୟିକ ଜ୍ଞାନକୌଶଳର ଅଭୂତପୂର୍ବ ଉନ୍ନତି ଯୁବମାନସକୁ ଗଭୀର ଭାବେ ପ୍ରଭାବିତ କରିଛି। ଅନେକ ସମୟରେ ବରିଷ୍ଠ ନାଗରିକ ବା ପୂର୍ବ ପିଢିର ଲୋକେ ମତ ଦିଅନ୍ତି ଯେ ଆଜିର ଯୁବପିଢି ବହୁତ ସ୍ୱାର୍ଥପର, ସେମାନେ କେବଳ ନିଜ ମୋବାଇଲ ଫୋନ୍ ଏବଂ ଆଭାସୀ ଦୁନିଆରେ ବ୍ୟସ୍ତ, ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାର ଅଭାବ ରହିଛି। ମାତ୍ର ଏହି ଧାରଣା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସଠିକ୍ ନୁହେଁ। ବାସ୍ତବରେ ଆଜିର ଯୁବପିଢି ପୂର୍ବ ଅପେକ୍ଷା ଅଧିକ ସଚେତନ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ପ୍ରକାଶ କରିବାର ଶୈଳୀ ଭିନ୍ନ।
ଆଜିର ଯୁବପିଢି ଏକ ଜ୍ଞାନଭିତ୍ତିକ ସମାଜରେ ବଢୁଛନ୍ତି। ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ମାଧ୍ୟମରେ ସେମାନେ ବିଶ୍ୱର ଯେକୌଣସି କୋଣରେ ଘଟୁଥିବା ଘଟଣା ସହ ତତକ୍ଷଣାତ ଯୋଡ଼ି ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଦେଶରେ ଯୁଦ୍ଧ ହୁଏ, କିମ୍ବା କୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ପ୍ରାକୃତିକ ବିପର୍ଯ୍ୟୟ ଦେଖାଦିଏ, ସେତେବେଳେ ଯୁବପିଢି ହିଁ ସର୍ବପ୍ରଥମେ ନିଜର ମତ ରଖନ୍ତି ଏବଂ ସହାୟତାର ହାତ ବଢ଼ାନ୍ତି। ଏହା ସେମାନଙ୍କର ମାନବିକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାର ଏକ ବଡ଼ ପ୍ରମାଣ। ପରିବେଶ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରସଙ୍ଗରେ ଆଜିର ଯୁବପିଢି ଯେତିକି ସମ୍ବେଦନଶୀଳ, ତାହା ପୂର୍ବରୁ କେବେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳିନଥିଲା। ଗ୍ଲୋବାଲ ୱାର୍ମିଂ ବା ବିଶ୍ୱ ତାପାୟନ କିପରି ଆଗାମୀ ଦିନରେ ପୃଥିବୀକୁ ବିପଦରେ ପକାଇବ, ସେ ନେଇ ଯୁବପିଢି ଆନ୍ଦୋଳନ କରୁଛନ୍ତି। ପ୍ଲାଷ୍ଟିକ ମୁକ୍ତ ପୃଥିବୀ ଗଢ଼ିବା ପାଇଁ ସେମାନେ ବିଭିନ୍ନ ସାମାଜିକ ଅଭିଯାନରେ ସାମିଲ ହେଉଛନ୍ତି। ଗଛ ଲଗାଇବା ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଜଳ ସଂରକ୍ଷଣ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସବୁଥିରେ ସେମାନଙ୍କର ସକ୍ରିୟ ଅଂଶଗ୍ରହଣ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି। ଏହା କୌଣସି ସ୍ୱାର୍ଥ ପାଇଁ ନୁହେଁ, ବରଂ ଆଗାମୀ ପିଢି ପାଇଁ ଏକ ସୁରକ୍ଷିତ ଧରଣୀ ଛାଡ଼ି ଯିବାର ଏକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ପ୍ରଚେଷ୍ଟା।
ଅନ୍ୟ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଦିଗ ହେଉଛି ସାମାଜିକ ନ୍ୟାୟ। ଆଜିର ଯୁବକଯୁବତୀମାନେ ଜାତି, ଧର୍ମ, ବର୍ଣ୍ଣ ଏବଂ ଲିଙ୍ଗଗତ ବୈଷମ୍ୟ ବିରୋଧରେ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନ କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ସମାଜର ଦଳିତ, ନିଷ୍ପେଷିତ ଏବଂ ସଂଖ୍ୟାଲଘୁ ବର୍ଗଙ୍କ ଅଧିକାର ପ୍ରତି ଅଧିକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ। ସ୍ତ୍ରୀ-ପୁରୁଷ ସମାନତା ଉପରେ ସେମାନେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉଛନ୍ତି ଏବଂ କୁସଂସ୍କାରକୁ ମୁକ୍ତ କଣ୍ଠରେ ବିରୋଧ କରୁଛନ୍ତି। ପୂର୍ବରୁ ଅନେକ ସାମାଜିକ ବ୍ୟାଧିକୁ ଭାଗ୍ୟର ଆଦର ବୋଲି ମାନି ନିଆଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଆଜିର ଯୁବପିଢି ତାହାକୁ ଗ୍ରହଣ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନୁହଁନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ଏହି ବିଦ୍ରୋହୀ ମନୋଭାବ ପ୍ରକୃତରେ ଅନ୍ୟାୟ ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାକୁ ହିଁ ଦର୍ଶାଏ। ମାନସିକ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ବା ମେଣ୍ଟାଲ ହେଲଥ ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କର ସଚେତନତା ମଧ୍ୟ ପ୍ରଶଂସନୀୟ। ପୂର୍ବରୁ ମାନସିକ ଚାପ ବା ଅବସାଦକୁ ଏକ ରୋଗ ବୋଲି ବିଚାର କରାଯାଉନଥିଲା, ମାତ୍ର ଆଜିର ଯୁବପିଢି ନିଜର ଏବଂ ନିଜ ସାଙ୍ଗସାଥୀଙ୍କ ମାନସିକ ସ୍ଥିତିକୁ ବୁଝିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି। ସେମାନେ ପରସ୍ପରକୁ ସହଯୋଗ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାର ସହ ଏହି ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ ପାଇଁ ବାଟ ଖୋଜୁଛନ୍ତି।
ତେବେ ଏହି ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାର ଅନ୍ୟ ଏକ ଦିଗ ମଧ୍ୟ ରହିଛି। ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟାର ଅତ୍ୟଧିକ ବ୍ୟବହାର ଯୋଗୁଁ ଯୁବପିଢି କେତେକାଂଶରେ ଏକାକୀପଣର ଶିକାର ହେଉଛନ୍ତି। ପରିବାର ସହିତ ସମୟ ବିତାଇବା ଅପେକ୍ଷା ସେମାନେ ମୋବାଇଲ ସ୍କ୍ରିନ ସହ ସମୟ ବିତାଇବାକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି। ଏହା ଫଳରେ ବାପାମା’ କିମ୍ବା ଜେଜେବାପା, ଜେଜେମା’ଙ୍କ ସହ ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପର୍କ କ୍ଷୀଣ ହେବାରେ ଲାଗିଛି। ଘର ଭିତରେ ରହି ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ପରସ୍ପରଠାରୁ ଦୂରେଇ ଯାଉଛନ୍ତି। ଏହି କାରଣରୁ ଅନେକ ସମୟରେ ପାରିବାରିକ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ପ୍ରତି ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା କମିଯାଉଥିବା ପରି ମନେହୁଏ। ଏହା ସହିତ ସାଇବର ଜଗତରେ ବଢୁଥିବା ଘୃଣାଭାବ (Hate speech) ଏବଂ ଟ୍ରୋଲିଂ ମଧ୍ୟ ଯୁବମାନସକୁ କଠୋର କରିଦେଉଛି। କିନ୍ତୁ ଏହା ସମସ୍ତଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରଯୁଜ୍ୟ ନୁହେଁ। ବରଂ ଏହି ଡିଜିଟାଲ ଯୁଗରେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଯୁବକଯୁବତୀ ରକ୍ତଦାନ ଶିବିର ଆୟୋଜନ କରିବା, ଅନାଥାଶ୍ରମରେ ସାହାଯ୍ୟ କରିବା କିମ୍ବା ରାସ୍ତାକଡ଼ର ପଶୁପକ୍ଷୀଙ୍କ ସେବା କରିବା ଭଳି କାର୍ଯ୍ୟରେ ନିୟୋଜିତ ରହୁଛନ୍ତି। ଓଡ଼ିଶାରେ ବିଭିନ୍ନ ବାତ୍ୟା କିମ୍ବା ବନ୍ୟା ସମୟରେ ଯୁବ ସ୍ୱେଚ୍ଛାସେବୀମାନେ ଯେଉଁଭଳି ଭାବେ ନିଜ ଜୀବନକୁ ପାଣି ଛଡ଼ାଇ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ରିଲିଫ ପହଞ୍ଚାନ୍ତି, ତାହା ସେମାନଙ୍କର ଅପାର ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଦାହରଣ।
ଆଧୁନିକ ଯୁବପିଢିଙ୍କ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ସେମାନଙ୍କର କର୍ମକ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରତିଫଳିତ ହେଉଛି। ଆଜିକାଲିର ଯୁବକଯୁବତୀମାନେ କେବଳ ଅଧିକ ଦରମା ପାଇବାକୁ ଚାହୁଁନାହାଁନ୍ତି, ବରଂ ସେମାନେ ଏପରି ଏକ ସଂସ୍ଥାରେ କାମ କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛନ୍ତି ଯାହାର ସାମାଜିକ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧ ରହିଛି। ଅନେକ ଯୁବକ ଚାକିରି ଛାଡ଼ି ନିଜସ୍ୱ ଷ୍ଟାର୍ଟଅପ୍ ଆରମ୍ଭ କରୁଛନ୍ତି, ଯାହା ମାଧ୍ୟମରେ ସେମାନେ ଗରିବ ଲୋକଙ୍କୁ ରୋଜଗାର ଦେବା କିମ୍ବା କୃଷକମାନଙ୍କ ସମସ୍ୟାର ସମାଧାନ କରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି। ଶିକ୍ଷାର ପ୍ରସାର ପାଇଁ ଅନେକ ଯୁବକଯୁବତୀ ସ୍ୱେଚ୍ଛାକୃତ ଭାବେ ବସ୍ତି ଅଞ୍ଚଳରେ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ପଢ଼ାଉଛନ୍ତି। ଏହି ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ଦର୍ଶାଏ ଯେ ଯୁବପିଢି ମଧ୍ୟରେ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ଭରପୂର ରହିଛି, କେବଳ ସେମାନଙ୍କର କାମ କରିବାର ପଦ୍ଧତି ପୂର୍ବ ପିଢି ଠାରୁ ଭିନ୍ନ।
.
ଯୁବପିଢିର ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାକୁ ନେଇ ଆଉ ଏକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ହେଉଛି ‘ଇମୋସନାଲ ଫ୍ରାଜିଲିଟି’ ବା ଆବେଗିକ ଦୁର୍ବଳତା। କେତେକ ସମାଜବିଜ୍ଞାନୀ ମତ ଦିଅନ୍ତି ଯେ ଆଜିର ଯୁବକମାନେ ବହୁତ ଶୀଘ୍ର ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ୁଛନ୍ତି। ଛୋଟ ଛୋଟ ବିଫଳତା ସେମାନଙ୍କୁ ହତାଶ କରିଦେଉଛି। ପରୀକ୍ଷାରେ କମ୍ ନମ୍ବର ରଖିବା କିମ୍ବା ପ୍ରେମରେ ବିଫଳ ହେବା କାରଣରୁ ଆତ୍ମହତ୍ୟା ଭଳି ଚରମ ନିଷ୍ପତ୍ତି ନେଉଥିବା ଘଟଣା ଆମକୁ ଚିନ୍ତାରେ ପକାଉଛି। ଏଠାରେ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ଅତ୍ୟଧିକ ହେବା ଫଳରେ ତାହା ବ୍ୟକ୍ତିର ମାନସିକ ସ୍ଥିରତାକୁ ନଷ୍ଟ କରିଦେଉଛି। ତେଣୁ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ହେବା ସହିତ ମାନସିକ ସ୍ତରରେ ଶକ୍ତ ହେବା ମଧ୍ୟ ଆବଶ୍ୟକ। ଯୁବପିଢିଙ୍କୁ ନିଜର ଆବେଗକୁ ସଠିକ୍ ଦିଗରେ ପରିଚାଳନା କରିବାକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେବାର ଆବଶ୍ୟକତା ରହିଛି। ଯଦି ସେମାନେ ନିଜର ଦୁଃଖ ଓ କଷ୍ଟକୁ ସହ୍ୟ କରିବାର କ୍ଷମତା ହାସଲ କରିବେ, ତେବେ ସେମାନେ ସମାଜର ଦୁଃଖକୁ ଅଧିକ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଭାବେ ଦୂର କରିପାରିବେ।
ଆଜିର ଯୁବପିଢିଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ରହିଥିବା ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାର ଅନ୍ୟ ଏକ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ଦିଗ ହେଉଛି ପଶୁପ୍ରେମ। ଆଜିକାଲି ରାସ୍ତାକଡ଼ର ବୁଲା କୁକୁର ବା ଗାଈମାନଙ୍କୁ ସେବା କରୁଥିବା ଅନେକ ଯୁବକଯୁବତୀଙ୍କୁ ଦେଖିବାକୁ ମିଳୁଛି। ସେମାନେ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆ ମାଧ୍ୟମରେ ପଶୁମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ହେଉଥିବା ନିର୍ଯାତନା ବିରୋଧରେ ସ୍ୱର ଉଠାଉଛନ୍ତି। ଏହି ଅହିଂସା ଏବଂ ପ୍ରେମର ମନୋଭାବ ସେମାନଙ୍କର ବିଶୁଦ୍ଧ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାର ପରିଚୟ ଦିଏ। ପୂର୍ବ କାଳରେ ପଶୁମାନଙ୍କୁ କେବଳ ବ୍ୟବହାର୍ଯ୍ୟ ବସ୍ତୁ ଭାବେ ଦେଖାଯାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଆଜିର ଯୁବପିଢି ସେମାନଙ୍କୁ ଜୀବନ୍ତ ସତ୍ତା ଭାବେ ଗ୍ରହଣ କରି ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ଦୟା ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଛନ୍ତି। ଏହା ସହିତ ସେମାନେ ସାଂସ୍କୃତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ନିଜର ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ଦେଖାଉଛନ୍ତି। ଆଧୁନିକତା ଭିତରେ ରହି ମଧ୍ୟ ଅନେକ ଯୁବକଯୁବତୀ ନିଜର ପରମ୍ପରା, କଳା ଏବଂ ସାହିତ୍ୟକୁ ବଞ୍ଚାଇ ରଖିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି। ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଓ ସଂସ୍କୃତିକୁ ବିଶ୍ୱ ଦରବାରରେ ପହଞ୍ଚାଇବା ପାଇଁ ଯୁବପିଢି ଡିଜିଟାଲ ପ୍ଲାଟଫର୍ମକୁ ସଫଳତାର ସହ ବ୍ୟବହାର କରୁଛନ୍ତି।
ତେବେ ସମାଜରେ କିଛି ଯୁବକ ଅପରାଧିକ କାର୍ଯ୍ୟରେ ଲିପ୍ତ ରହୁଥିବା କିମ୍ବା ନିଶାଦ୍ରବ୍ୟ ସେବନ କରି ନିଜର ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ହରାଉଥିବା ଦେଖାଯାଏ। ଏହା ଏକ ଦୁଃଖଦାୟକ ବାସ୍ତବତା। ବେକାରୀ ସମସ୍ୟା, ପାରିବାରିକ ଅଶାନ୍ତି ଏବଂ ଖରାପ ସଙ୍ଗତ ଯୋଗୁଁ କିଛି ଯୁବକ ପଥଭ୍ରଷ୍ଟ ହୋଇଯାଉଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଥିବା ମାନବୀୟ ଗୁଣଗୁଡ଼ିକ ଧୀରେ ଧୀରେ ମରିଯାଉଛି। କିନ୍ତୁ ଏଥିପାଇଁ କେବଳ ଯୁବପିଢିକୁ ଦାୟୀ କରିବା ଅନୁଚିତ। ସମାଜର ଶିକ୍ଷା ବ୍ୟବସ୍ଥା ଏବଂ ପରିବାରର ଦାୟିତ୍ୱହୀନତା ମଧ୍ୟ ଏଥିପାଇଁ ଦାୟୀ। ଯଦି ଆମେ ଯୁବପିଢିକୁ ସଠିକ୍ ସଂସ୍କାର ଏବଂ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ହେବା ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ପରିବେଶ ଯୋଗାଇ ଦେବା, ତେବେ ସେମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ସମାଜ ପାଇଁ ଆଦର୍ଶ ସାଜିବେ। ଆଜିର ଯୁବପିଢି ବାସ୍ତବରେ ଅଧିକ ପ୍ରଶ୍ନ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଜିନିଷ ପଛରେ ଯୁକ୍ତି ଖୋଜନ୍ତି। ଏହି ଯୌକ୍ତିକତା ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ଧବିଶ୍ୱାସରୁ ଦୂରେଇ ରଖେ ଏବଂ ପ୍ରକୃତ ସତ୍ୟ ପ୍ରତି ସମ୍ବେଦନଶୀଳ କରାଏ।
ଶେଷରେ ଏତିକି କୁହାଯାଇପାରେ ଯେ ଆଜିର ଯୁବପିଢି ଅସମ୍ବେଦନଶୀଳ ନୁହଁନ୍ତି, ବରଂ ସେମାନେ ‘ଚୟନକାରୀ ଭାବେ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ’ (Selectively Sensitive)। ସେମାନେ ସେହି ବିଷୟ ପ୍ରତି ଅଧିକ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ଯାହା ମାନବ ଜାତିର ଭବିଷ୍ୟତ ସହ ଜଡ଼ିତ। ସେମାନେ ପୁରୁଣା ପରମ୍ପରାର ବୋଝ ଉଠାଇବା ଅପେକ୍ଷା ନୂତନ ମୂଲ୍ୟବୋଧ ଗଢ଼ିବାରେ ବିଶ୍ୱାସ ରଖନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା କେବଳ କଥାରେ ନୁହେଁ, ବରଂ କାମରେ ପ୍ରକାଶ ପାଉଛି। ସେମାନେ ବିଶ୍ୱ ନାଗରିକ ଭାବେ ନିଜକୁ ଗଢ଼ି ତୋଳୁଛନ୍ତି। ପୃଥିବୀର ଯେକୌଣସି ପ୍ରାନ୍ତରେ ହେଉଥିବା ଅନ୍ୟାୟ ବିରୋଧରେ ସେମାନେ ହାସଟ୍ୟାଗ୍ (#) ଅଭିଯାନ ଆରମ୍ଭ କରି କୋଟି କୋଟି ଲୋକଙ୍କୁ ଏକଜୁଟ କରିବାର କ୍ଷମତା ରଖୁଛନ୍ତି। ଏହା ଏକ ବିଶାଳ ପରିବର୍ତ୍ତନ। ଆଜିର ଯୁବପିଢିଙ୍କୁ ବୁଝିବା ପାଇଁ ହେଲେ ଆମକୁ ନିଜର ପୁରୁଣା ଚଷମା ଖୋଲିବାକୁ ପଡ଼ିବ। ସେମାନଙ୍କର ଭାବନା, ଆବେଗ ଏବଂ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାକୁ ସମ୍ମାନ ଦେବାକୁ ପଡ଼ିବ। ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଯୁବକ କୌଣସି ଅଜଣା ବ୍ୟକ୍ତିର ସାହାଯ୍ୟ ପାଇଁ ଆଗେଇ ଆସେ କିମ୍ବା ପରିବେଶ ପାଇଁ ନିଜର ସୁଖ ସୁବିଧା ତ୍ୟାଗ କରେ, ସେତେବେଳେ ପ୍ରମାଣିତ ହୁଏ ଯେ ଆଜିର ଯୁବପିଢି ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାର ସ୍ରୋତ ଧାର ପ୍ରବାହିତ ହେଉଛି। କେବଳ ସେହି ସ୍ରୋତକୁ ସଠିକ୍ ଦିଗଦର୍ଶନ ଦେଲେ ତାହା ଏକ ସୁନ୍ଦର ଓ ସମ୍ବେଦନଶୀଳ ସମାଜ ଗଠନରେ ସହାୟକ ହେବ। ଆଜିର ଯୁବପିଢି ହିଁ ଆସନ୍ତାକାଲିର ଦୁନିଆକୁ ଅଧିକ କୋମଳ, ସହାନୁଭୂତିଶୀଳ ଏବଂ ବାସଯୋଗ୍ୟ କରିବେ, ଏଥିରେ କୌଣସି ସନ୍ଦେହ ନାହିଁ। ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ବେଦନଶୀଳତା ହିଁ ଆଗାମୀ ଯୁଗର ଶକ୍ତି ଭାବେ ଉଭା ହେବ। ଏହି ସମ୍ବେଦନଶୀଳତାକୁ ଆମେ ସମସ୍ତେ ସ୍ୱାଗତ କରିବା ଉଚିତ ଏବଂ ସେମାନଙ୍କ ଉପରେ ଭରସା ରଖିବା ଉଚିତ ଯେ ସେମାନେ ବିଶ୍ୱକୁ ଏକ ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଥାନରେ ପରିଣତ କରିବେ।
