ନିଃସଙ୍ଗତାରୁ ଆତ୍ମୀୟତା: ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଶିଶୁଙ୍କ ପାଇଁ ସାହାଜ୍ୟର ହାତ ବଢ଼ାଇ ଜଣେ ମଣିଷ ପାଲଟିଛନ୍ତି ଶତାଧିକ କନ୍ୟାଙ୍କ ‘ପାପା’
ସମାଜରେ ଯେଉଁଠି ପରିତ୍ୟକ୍ତ କନ୍ୟା ସନ୍ତାନମାନେ ଅବହେଳା, ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ ଓ ଅନ୍ଧକାର ମଧ୍ୟକୁ ଠେଲି ହୋଇଯାଆନ୍ତି, ସେଇଠି ‘ଉଦାଭମ୍ କରଙ୍ଗଲ୍’ ଏବଂ ଏହାର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ସମ୍ପାଦକ ଏସ୍. ବିଦ୍ୟାକର ଏକ ମାନବିକତାର ଅନନ୍ୟ ଉଦାହରଣ ସୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି। ଏହି ଅନନ୍ୟ ମାନବିକ ଯାତ୍ରା ୧୯୮୩ ମସିହାରେ ଚେନ୍ନାଇରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଯେତେବେଳେ ଶ୍ରୀ ବିଦ୍ୟାକର ଜଣେ ନିଷ୍ପାପ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ନବଜାତ ଶିଶୁକୁ ଉଦ୍ଧାର କରିଥିଲେ। ସେହି ଗୋଟିଏ କାରୁଣ୍ୟଭରା ପଦକ୍ଷେପ ଆଜି ଏକ ବିଶାଳ ଅନୁଷ୍ଠାନରେ ପରିଣତ ହୋଇଛି, ଯାହା ଅସହାୟ ଶିଶୁଙ୍କୁ କେବଳ ବଞ୍ଚିବା ପାଇଁ ରାହା ଦେଖାଇ ନାହିଁ, ବରଂ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଓ ପରିଚୟ ପ୍ରଦାନ କରିଛି। ଅନେକ ସମୟରେ କନ୍ୟା ସନ୍ତାନ ହୋଇଥିବାରୁ ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କ ମା’ର କୋଳରୁ ଦୂରେଇ ଦିଆଯାଏ ଏବଂ ସମାଜ ସେମାନଙ୍କୁ ବୋଝ ବୋଲି ଭାବେ। କିନ୍ତୁ ବିଦ୍ୟାକର ସେହି ଶିଶୁମାନଙ୍କୁ କେବଳ ଖାଦ୍ୟ, ଆଶ୍ରୟ ବା ଶିକ୍ଷା ଦେଇନାହାନ୍ତି, ବରଂ ଜଣେ ଜନ୍ମଦାତା ପିତାଙ୍କ ଭଳି ସ୍ନେହ, ଆବେଗିକ ସୁରକ୍ଷା ଏବଂ ଶ୍ରଦ୍ଧାର ସହ ପାଳିପୋଷି ବଡ଼ କରିଛନ୍ତି।
ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତିରେ ଜଣେ ଝିଅର ବିବାହ ସମ୍ପନ୍ନ କରିବା ପିତାମାତାଙ୍କ ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପବିତ୍ର ଦାୟିତ୍ୱ ବୋଲି ଧରାଯାଏ। ପରିତ୍ୟକ୍ତ କନ୍ୟାମାନେ ସାଧାରଣତଃ ଏହି ପାରିବାରିକ ସୁଖ ଓ ଆତ୍ମୀୟତାରୁ ବଞ୍ଚିତ ହୋଇଥାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀ ବିଦ୍ୟାକର ଏହି କଠୋର ବାସ୍ତବତାକୁ ଚ୍ୟାଲେଞ୍ଜ କରିଛନ୍ତି। ‘ଉଦାଭମ୍ କରଙ୍ଗଲ୍’ ପକ୍ଷରୁ ସେହି ଝିଅମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଉପଯୁକ୍ତ ବର ପାତ୍ର ଚୟନ କରାଯାଏ, ପରିବାରର ସମସ୍ତ ଯାଞ୍ଚ କରାଯାଏ ଏବଂ ଜଣେ ପିତାଙ୍କ ଭଳି ସୁନା ଗହଣା, ପାଟ ଶାଢ଼ୀ ଓ ସମସ୍ତ ଗୃହୋପକରଣ ପ୍ରଦାନ କରି ସେମାନଙ୍କର ବିବାହ ଉତ୍ସବକୁ ଅତି ସମ୍ମାନର ସହ ସମ୍ପାଦନ କରାଯାଏ। ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେ ଏହିଭଳି ୨୭୦ରୁ ଅଧିକ କନ୍ୟାଙ୍କୁ ଉଦ୍ଧାର କରି ସେମାନଙ୍କୁ ସାମାଜିକ ସ୍ୱୀକୃତି ସହ ବିବାହ କରାଇ ସାରିଛନ୍ତି। ବର୍ତ୍ତମାନ ମଧ୍ୟ ୮୨ ଜଣ କନ୍ୟା ତାଙ୍କ ତତ୍ତ୍ୱାବଧାନରେ ଭବିଷ୍ୟତର ସ୍ୱପ୍ନ ନେଇ ବଡ଼ ହେଉଛନ୍ତି।
ଏହି ସୁନ୍ଦର କାହାଣୀର ସବୁଠାରୁ ଆବେଗିକ ଦିଗ ହେଉଛି ବିବାହ ପରେ ମଧ୍ୟ ରହିଥିବା ସେହି ଅତୁଟ ସମ୍ପର୍କ। ଯେଉଁ ଝିଅମାନେ ଦିନେ ଅସହାୟ ଭାବେ ରାସ୍ତାକଡ଼ରୁ ମିଳିଥିଲେ, ସେମାନେ ଆଜି ନିଜ ସ୍ୱାମୀ ଓ ପିଲାମାନଙ୍କୁ ଧରି ସେମାନଙ୍କ ପ୍ରିୟ ‘ପାପା’ଙ୍କୁ ଦେଖା କରିବାକୁ ଆସନ୍ତି। ପିଲାଜନ୍ମ ହେଉ କିମ୍ବା କୌଣସି ପର୍ବପର୍ବାଣୀ, ସେମାନେ ତାଙ୍କ ଆଶୀର୍ବାଦ ନେବାକୁ ଭୁଲନ୍ତି ନାହିଁ। ଶ୍ରୀ ବିଦ୍ୟାକର ନିଜେ କେବେ ବିବାହ କରିନାହାନ୍ତି, ସେ ନିଜର ସମଗ୍ର ଜୀବନକୁ ଏହି ଶିଶୁ ଏବଂ ନିରାଶ୍ରୟ ବ୍ୟକ୍ତିଙ୍କ ପାଇଁ ଉତ୍ସର୍ଗ କରିଦେଇଛନ୍ତି। ଆଜି ସେ କେବଳ ଜଣେ ସମାଜସେବୀ ନୁହନ୍ତି, ବରଂ ଶତାଧିକ ପରିବାରର ଜେଜେବାପା ଓ ପିତା ଭାବେ ପରିଚିତ। ସମାଜର ଦୁର୍ବଳ ଶ୍ରେଣୀର ମଣିଷଙ୍କ ପ୍ରତି ଥିବା ଏହି କରୁଣା ହିଁ ପ୍ରକୃତ ସଭ୍ୟତାର ପରିଚୟ। ଶ୍ରୀ ବିଦ୍ୟାକରଙ୍କ ଏହି ଜୀବନବ୍ୟାପୀ ସାଧନା ପ୍ରମାଣ କରେ ଯେ, ଯେଉଁଠି ପରିତ୍ୟକ୍ତ ହେବାର ଯନ୍ତ୍ରଣା ଥାଏ, ସେଠାରେ ଭଲପାଇବା ଓ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧ ମାଧ୍ୟମରେ ଏକ ସୁନ୍ଦର ପରିବାର ଗଢ଼ାଯାଇପାରେ। ଏହା କେବଳ ଏକ ସଂସ୍ଥାର କାର୍ଯ୍ୟ ନୁହେଁ, ବରଂ ନିଃସଙ୍ଗତାରୁ ଆତ୍ମୀୟତା ଆଡ଼କୁ ଏକ ମହାନ ଯାତ୍ରା।